Afrika geleneksel müziklerini ve kora çalgısını tüm dünyaya sevdiren Malili ve Grammy ödüllü Toumani Diabaté çaldığı enstrüman ile gerçek anlamda özdeşleşen sanatçılardan biri. Batı Afrika’ya özgü, 21 telli kora enstrümanını dünya müzik platformuna taşıyan Toumani Diabaté için kora, Ravi Shankar için sitar, Djivan Gasparyan için duduk, Jimi Hendrix için gitar ve Arif Sağ için saz neyse o.

Açık Radyo’da albümlerinin pek çok defa prömiyerini gerçekleştirdiğimiz virtüöz, 22 Mayıs’ta, Cemal Reşit Rey’de, Türkiyeli müzikseverlerin karşısına ilk defa çıkacak. Yoğun dünya turnesi arasında kendisini yakaladık ve bir söyleşi yaptık:

Zekeriya Şen: Kora bazı ülkelerde hâlâ pek bilinmiyor. Bize biraz koranın geçmişi hakkında bilgi verebilir misiniz?

Toumani Diabaté: Kora ile sunduğumuz geleneksel şarkılar o kadar eski şarkılar ki, birçok dinleyicinin iyi bildiği batı klasik müziği eserlerinden bile eski bir geçmişi var. Aslında diğer enstrümanlara rağmen, daha çok kişiye ulaştığında, herkes birçok batı enstrümanından daha geleneksel ve hiç de yabancı olmadığını fark edecek. İyi müzik dinleyicileri bunu farketmeye başladı bile…

Zekeriya Şen: Ebeveynleriniz Ulusal Enstrüman Topluluğu’nda yer alan müzisyenlerdi ve müzik gelişiminizde mutlaka doğrudan etkileri olmuştur. Anne ve babanız müzik kariyerinizde size bir yol çizdi mi yoksa sizi kendinizle baş başa, özgür mü bıraktılar?

Toumani Diabaté: Müzik babamın doğasında vardı ama ben babamı o kadar az görebiliyordum ki…Belki genlerimde taşıyordum müzik sevgisini, ama yetiştiğim çevre bu büyüleyici kora müzikleriyle sarılıydı ve bu benim gerçek motivasyonumdu. Babamdan uzak olduğumu saklamıyorum, çünkü hep seyahat etmek zorundaydı… Hem annem hem babam müzikle meşgullerdi ve ben müziği kendimde buldum…

Zekeriya Şen: Hiç şüphesiz böyle onların sayesinde birçok farklı müzik dinlediniz. Böyle bir müzik zenginliği içerisindeydiniz. Korayı kendi kendinize öğrenmenizde bunun size ne kadar katkısı oldu?

Toumani Diabaté: Aslında bu konuda mütevazi değilim, çünkü bunun bana Tanrı’dan bir hediye olduğunu düşünüyorum. Bulunduğum çevrenin bu müzikle dolup taşması elbette beni etkilemiştir, ama ben bu müziği keşfetmekten çok, bu müziğe doğduğumu düşünüyorum, bana bu müzikle kendimi ifade etmek çok doğal geliyor…

Zekeriya Şen: Çok genç yaşta, dönemin ünlü isimleriyle müzik birlikteliğine girmiştiniz; müzik yapmaya başladığınızda uluslararası bir tanınmışlığa ulaşabileceğinizi hiç düşündünüz mü?

Toumani Diabaté: Benim bütün istediğim kora müzikleriyle, kendi gelenekselliğimi temsil ederek dünyayı dolaşabilmekti. Profesyonel olarak sahnede olmak bana çok heyecan veriyordu, açıkçası büyük isimlerle ilk tecrübelerimi kazanmak büyük bir şans, ama benim odaklandığım sadece sahnede olmaktı…

Zekeriya Şen: Müzik kariyeriniz boyunca hep diğer sanatçılarla alışverişi ve etkileşim içerisinde oldunuz; farklı coğrafyadan gelen bu kadar çok müzisyen ile birebir çalıştıktan sonra, birlikte müzik yapacağınız kişilerde özel bir şey arıyor musunuz?

Toumani Diabaté: Bana pop yıldızları da kimi zaman heyecan verebiliyor. Tıpkı Björk’le çıkardığımız işler gibi.. Alternatif müzikler yapan ve popüler olmuş o kadar çok başarılı isim var ki. Madonna ile bir çalışma yapmak çok enteresan olabilirdi mesela. Blur’den bildiğimiz Damon Albarn bana göre çok yetenekli ve kendine özgü işler çıkarıyor… Damon Albarn’la çalışmayı isterdim.

Zekeriya Şen: Roswell Rudd ile birlikte caz müziğini kora ile birleştirdiğiniz “Malicool” çalışmasını çok beğeniyorum. Bu çalışma hakkında bizlere ne söyleyebilirsiniz?

Toumani Diabaté: Kora ile doğaçlama yaptığımda caz duygusu o kadar yakınlaşıyor ki… Geleneksel müziklerin cazla uyumu, bu müziklerin zengin kökleri ile ilgili. Cazın da insan dramlarından çıkan ve müzikal olarak da zengin bir geçmişi var, koranın da geçmişi tartışılmaz, bu yüzden uyumlarının iyi olduğuna ben de inanıyorum ve dinleyici, özellikle caz dinleyicisi büyük keyif alıyor… 22 Mayıs’ta İstanbul’da aynı keyfi yaşıyor olacaksınız.

Zekeriya Şen: Tüm müzik birlikteliklerinizin arasında en çok beğendiğiniz ve diğerlerine nazaran ön planda olan hangisi?

Toumani Diabaté: Yaptığım işlerden hiçbirine haksızlık etmek istemiyorum, ama kaybettiğimiz bir efsane olarak Ali Farka Touré ile yaptığım çalışma benim kariyerim için çok değerli. Ali Farka’nın müziği geleneksel bir müzik ve Mali’nin tüm köklerini taşıyor. Onun albümünde bir müzisyen olarak yer alabilmek benim için bir ödüldü, üstelik bu Grammy alan bir albüm oldu…

Zekeriya Şen: Yıllardan beri grubunuz Symmetric Orchestra ile çalıyorsunuz ve şu ana kadar birlikte sadece tek bir albüm kaydettiniz. Gelecekte onlarla planladığınız yeni çalışmalar dinleyecek miyiz?

Toumani Diabaté: Henüz son albümümü sunuyorum ve “The Mande Variations”, benim için kendimi müzikle ifade etmeye başladığımdan beri alabildiğime inandığım yolu dinleyiciyle paylaşıyor. 20 yıl önce yayınladığımız ilk kora albümünden sonra bu albüm benim için çok önemli. Bu yüzden, yeni bir albüm heyecanı henüz duymuyorum, çünkü son albümü daha çok insana ulaştırmak istiyorum. İstanbul’da da bunu yapıyor olacağım…

Zekeriya Şen: Kültürel alışverişi önemseyen bir dünya müzisyeni olarak, seyahatlerinizde diğer sanatçılardan neler duyuyorsunuz? Özellikle ilginizi çeken bir şey var mı?

Toumani Diabaté: Müzisyenler, özellikle geleneksel müzikleri daha çok kişiye ulaştırabilmek için deneysel çalışmalar yapmaya devam ediyorlar ve artık ne dinleyici ne de müzisyenler bu konuda katı değiller. Ben yine de gelenekselden çok uzaklaşmamaya çalışıyorum. Eğer kökleri iyi biliyorsanız buna cesaret edebiliyorsunuz. Şimdi tanıştığım birçok müzisyende bu cesaret ve yetenek var.

Zekeriya Şen: Ne zaman sınırları aşıp uluslararası bir grup olduğunuzu fark ettiniz?

Toumani Diabaté: Hiçbir zaman buna odaklanmadım, ama henüz 19 yaşındayken sahnede Mali’nin en ünlü isimleriyle çalıyordum ve hayal ettiklerimin uzak olmadığını da biliyordum… Symmetric Orkestra’yla dünyanın en prestijli salonlarında konserler vermeye başlayınca, şansımın arttığını tahmin edebildim.

Zekeriya Şen: Neredeyse tüm dünyaya Mandinka kültürünü müziğiniz vasıtasıyla tanıttınız, buna karşılık seyirciden aldığınız tepki nasıl?

Toumani Diabaté: İnsanlar popüler müzikleri seviyorlar, ama bir yandan işin içine koskoca bir tarih girince daha çok mutlu oluyorlar. İlk safhada dikkat çekmek için deneysel çalışmalar işe yarıyor, ama sonrasında geleneği sunmak hem benim için mutluluk verici oldu hem de insanlar keşfettiklerinde daha çok öğrenmek istiyorlar…

Zekeriya Şen: Türk müziği hakkında ne kadar bilgi sahibisiniz? Beğendiğiniz sanatçılar veya yerel enstrümanlar var mı?

Toumani Diabaté: Herhangi bir ülkeye gittiğimde ilk olarak eski geleneksel müziklerini ve folklorunu öğrenmeye çalışıyorum, ama özellikle yurtdışındaki festivallerden Aynur’u tanıyorum. Sesi çok güçlü ve çok etkileyici. Ömer Faruk Tekbilek de adını yurtdışında en çok duyduğum bir başka müzisyen…

Zekeriya Şen: Sınırların birbirine geçmesiyle, kanımca tüm kültürler kendi aralarında kaynaşmaya başladı. Sığ görüşlerin tüm utançları, ayrımcılıkları yıkılmaya başladı. Kültürel küreselleşme ve müziğin bunun içerisindeki rolü hakkında ne düşünüyorsunuz?

Toumani Diabaté: Müziklerin birbirine yakınlaşmasıyla beraber çoğu kez tarihçiler hiç bilemeyeceğimiz tarihi yakınlıkları keşfediyorlar ya da hatta birbirinden çok uzak ülkelerde bile ortak bir enstrüman olabildiğini görüyorlar. Bu yakınlıkları ortaya koymak bence çok anlamlı, ama diğer taraftan her ne kadar deneysel müziklere açık olsam da, mümkün olduğu kadar geldiğim toprakların eski müziklerini tanıtabilmeye özen gösteriyorum…

Zekeriya Şen: Dünya Müziği kavramına inanıyor musunuz?

Toumani Diabaté: Benim ilgilendiğim geleneksel müzik ve yaptığım çalışmaların yan yana getirildiği tanımlama daha çok “geleneksel müzik” oluyor…. Ama popüler bir müzikle ya da isimle de geleneksel bir çalışma yapılabilir ve pek çok alternatif çalışmalar ortaya çıkabilir…

Zekeriya Şen: Algı kolaylığı bakımından insanlar tarafından her şeyin etiketlendiği bir dönemde yaşıyoruz, siz müziğinizi herhangi bir stil ve tarz altında sınıflandırıyor musunuz?

Toumani Diabaté: Benim böyle bir kaygım yok, ama açıkça benim yaptığım müzik kora müziği… Belki bu müziğin cazla buluştuğu deneysel çalışmalar da yapıyor olabilirim, ama müziğim tamamen bizim eski geleneksel müziğimize dayanıyor. Ancak kora müziğinin yapısı deneysel çalışmalara izin veriyor ve özellikle sahnede cazla çok daha fazla yakınlaşıyor.

Zekeriya Şen: İlk defa Türkiyeli müzikseverlerin önüne çıkacaksınız ve emin olun hepsi müziğinizi heyecanla bekliyor. Bizler için neler planlıyorsunuz?

Toumani Diabaté: İstanbul’a olağanüstü müzisyenlerle beraber geliyorum, kendimi kora müzikleriyle ifade ederken yalnız kalmadığımı göreceksiniz. Özellikle son albümümden şarkılar olacak… Türkiye kültürel zenginliklerini, müzik ile ilgili çeşitliliğini hayranlıkla karşıladığım bir ülke. Ben de bizim zenginliklerimizi paylaşıyor olacağım..

Söz konusu röportaj ilk olarak Açık Radyo Sitesinde yayımlanmıştır.

Toumani Diabaté Konserde

Share on Facebook

Originally posted 2010-05-09 08:54:24. Republished by Blog Post Promoter

Benzer karalamalar:

1. Mande Variations Toumani Diabaté
2. Toumani Diabaté Hakkında
3. Toumani Diabaté: Geçmişin ve Geleceğin Müzik Terzisi

Son dönemlerde dünya müziği camiasında birçok müzik çalışmasında Senegal doğumlu kora ustası 1978 doğumlu Seckou Keita ile karşılaşıyoruz. Seckou, dünya müziği füzyoncusu Baka Beyond’dan çılgın grup Eté’ye, folk-blues üstadı Mark Flanagan’dan, caz basçısı Kevin Willoughby’ye, Batı Afrikalı grup Jalikunda’dan İsveçli viyolonist Ellika Frisell gibi birçok sanatçıyla aynı anda çalışıp aynı zamanda kendi solo kariyerini sürdürebilen ender sanatçılar arasında. Yaratıcılık telleri sonsuz olan Seckou Keita ve grubu SKQ (Seckou Keita Quintet) yoğun bir konser zincirlemesinden sonra uzun zamandan beri beklenen yeni çalışması “The Silimbo Passage” ile karşımızda.

Seckou Keita Senegal’in Casamance bölgesinin başkenti olan Ziguinchor’da doğmasına rağmen Mali’nin kral soyundan gelen Keita sülalesinin bir ferdi. Dört yaşında ilk defa kora ile tanışan genç Seckou, dedesinin kucağına oturarak bu atasal enstrümanı çalmayı öğrendi ve bu süreçte, her kora çalgıcısının ana inancı olan: “koranın insanın bir parçası, insanın da koranın bir parçası” olduğunu yaşayıp öğrendi.

1998 yılında bir arkadaşı sayesinde İngiltere’ye davet edildi ve o zamandan beri sanat yaşamını burada sürdürüyor. Zira Seckou’ya göre Britanya Batı ile Afrika arasında dünya müziğini hakkıyla taşıyabilen bir köprü. Seckou’nun yetim anlamına gelen ilk albümü “Baiyo”, 2001 yılında raflarda yerini aldı. Ağırlıkta viyolin, mandolin, bateri ve vokallerden oluşan bu 9 parçalık albümde Seckou sadece kora çaldı. Albümde yer alan ‘Tamala’ ve ‘Sabu Nginna’ adlı besteler inanılmaz olumlu tepkiler aldı ve böylece sanatçının besteci yönünü de ortaya çıkartmış oldu. “Baiyo” sayesinde Seckou her ne kadar kazanmasa bile 2001 yılında BBC Radio 3 tarafından Dünya Müziği ödülüne aday gösterildi.

Müzikteki her şeyin dürüst ve ritimlerdeki anlamların korunmasına inanan sanatçı, daha sonra SKQ ekibini oluşturdu. Tamamen farklı orijinden gelen sanatçıların (İtalyan basçı, Gambiyalı perküsyoncu ve Mısırlı viyolonist) oluşturduğu Seckou Keita Quartet, buna rağmen kusursuz müziksel ahengi ile bütünlük oluşturuyor. Ekibin zengin müzik katmerlerinin yer aldığı 2006 tarihli “Afro Mandinka Soul – Tama-Silo” adlı albümü bunun en belirgin kanıtı. Albümde geleneksellikle modernlik arasında köprü kuran ekip, bir arada yer alması çok zor olan ritimleri ustalıkla harmanlayarak ortaya organik bir çalışma çıkarttı. Ekip yanlarına beşinci üye (Seckou’nun kız kardeşi Binta Suso) alarak bir Quintet olarak yeni çalışmaları “The Silimbo Passage” ile bu organikliği devam ettiriyor

Seckou Keita SKQ günümüzde en hızlı gelişen bağımsız ekiplerinde biri. Dünyanın en başarılı enstrümantal ekiplerinin arasında gösterilen SKQ, müzikleri ile dinleyen herkese ulaşmak gibi bir yeteneğe sahip ve bunu yeni çalışmalarında da kusursuz devam ettiriyor. Her zamanki gibi heyecan verici kültürel harmanlamalar ve deneysel ritimler yeni albümde de yine ön planda. Bir ihanetin öyküsünün anlatıldığı ‘Bimo’ adlı parça ile dinleyenleri sade sesi ile karşılayan Seckou Keita kora ve viyolinin bütünselliğini çok güzel yakalıyor. Bir sonraki parça ‘mande-Arab’ ise Binta Suso’nun vokalleri ile süslenmiş ve tam bir Senegal-Arap müzik evliliğinin heyecan verici yansıması. Parçada adeta Senegal, Mısır, Gambiya ve İtalya ekseninde periyodik olarak turluyorsunuz.  Ruhani bir yılanın hamile bir kadına ormanın ortasında yardım etmesinin öyküsünü ele alan ‘Miniyamba’ adlı çalışma sözlerini anlamasanız bile içtenliği ile ruhunuza dokunan albümün en doruk anı. Wolof (Senegal’in geleneksel dili) diyalektinin süslediği kora ve viyolin ahengi nefes kesiyor. Keman, perküsyon ve koranın birbirlerinden zıt kulvarlara sokulduğu ancak yan yana adım attığı enstrümantal parça ‘Dingba Don’ ise tek kelime ile dünya müziğinin nefasetini gösteren kusursuz bir yapı sergiliyor. Albümün kapanışını yapan ‘Missing You’ ise James Brown’a ithaf edilmiş bir enstrümantal ninnisel ağıt. Sakinliği ile içinize su serpen bir

Sanatçıların arasındaki empati kesinlikle albüm içerisinde yer alan on parçaya bir ahenk kazandırıyor. Geleneksel parçaların cesur ve ileriye dönük aranjmanları farklı sınırlara maharetle  sokulmanın güzelliğini dinleyen ile paylaşıyor. Adeta canlı bir performansı yakalayan albüm ekibin şu ana kadar çıkarttığı en heyecan verici çalışma. Seckou Keita’nın yorulmak bilmeyen yaratıcı bir ruhu var ve bu her şeyden çok kora enstrümanına yansıyor. El attığı her projeye zenginlik katmasını başaran sanatçı böylece bizlere çok uzak diyarlardan gelen ezgileri çoğu popüler çalışmadan kat kat daha başarılı bir şekilde kulaklarımıza seriyor. Seckou’nun yaşını göz önünde bulundurursak bu sanatçının müziksel serüveninde daha bir başlangıç. Zira gelecekte biz dünya müziği tutkunlarını çok farklı müziksel dönemeçler, harmanlamalar ve yorulmak bilmeyen melodiler bekliyor…

Share on Facebook

Originally posted 2011-07-25 17:25:30. Republished by Blog Post Promoter

Benzer karalamalar:

1. Seckou Keita: Su-Wahala
2. Salif Keita 3 Nisan’da CRR’de
3. Salif Keita: Farklılıklarımız, bize doğarken verilen hediyedir

Mali toplumunda çok önemli bir konuma sahip olan ngoni, müziksel aile olarak bilinen Griot’ların ilk enstrümanı ve böylece Griot melodilerinin ilk çıkış noktası. Sözlerin yetersiz kaldığı yerde devreye girmesi ile bilinen ngoni, bir enstrümandan öte aynı zamanda bir iletişim aracı. Tartışma, savaş ve kavgaları yatıştırması ile bilinen ngoni, Mali kültüründe barışçıl ruha sahip bir enstrüman olarak benimsenmiş durumda. Kavgalı bir ortamda ngoni çalmaya başlayınca her iki taraf kulaklarına ulaşan barışçıl melodiler sayesinde sakinleşme zamanı geldiğini bilir. Hatta geleneksel ‘Kanjo’ adlı bir parçanın sadece bu tür ortamlarda çalınmak üzere bestelendiği biliniyor. Öte yandan Mali kültüründe önemli bir yere sahip olan doğum, ölüm, sünnet ve düğün gibi kutlamalar hiçbir zaman ngoni olmadan yapılmaz. Bu da enstrümanın Mali halkı hatta tüm batı Afrika kültürü ile birebir iç içe olduğunun en büyük göstergesi. Diğer hiçbir enstrüman bu kadar önemli bir özelliğe sahip değil çünkü hiç biri ngoni kadar eski, prestijli ve büyüleyici değil.

Her ne kadar Afrika kıtasında yer alan tüm yaylı enstrümanların atası olarak kabul edilse bile ngoni zamanla ne yazık ki diğer yerel enstrümanların parlamasıyla arka plana itildi. Arada sırada birkaç dünya müziği çalışmasında görünmenin haricinde ngoni resmen kayıplara karışmak üzereyken Bassekou Kouyate bu enstrümanı ele alıp güncel dünya müziği normlarına getirdi. Böylece geleneksel kalıplardan çıkartıp her türlü ritimle çalınabilecek hale getirdi. Adeta ölmek üzere olan bir enstrümana yeniden hayat verdi.

Segu bölgesinde yer alan Garana köyünde hayata gözlerini açan Bassekou Kouyate, bir ngoni virtüözü olan dedesi Jali Musa Kouyate sayesinde 12 yaşında ngoni ile tanıştı. Ngoni çalan bir Griot ailesinden geldiği için bu kaçınılmazdı çünkü sülale içerisinde ngoni enstrümanı her zaman babadan oğla geçen bir miras olarak benimsendi. Saf Griot kanı taşıyan Kouyate ailesi 10. yüz yıldan beri bu enstrüman ile özleşmiş durumda ve o zamandan beri ngoni ile müzik yapıyor. Diğer bir ngoni ustası olan babası Mustapha Kouyate tarafından ngoni eğitimi gören sanatçı, delikanlılık yıllarında köyünde yer alan her etkinlikte ngoni çalmaya başladı. Adeta köyünün vazgeçilmez müzisyeni oldu. 1981 yılında nispeten daha parlak olan Segu’ya yerleşen genç sanatçı, burada yerel sanatçılar ile tanıştı ve farklı enstrümanların katkısı ile her gece bir yerde konser verdi. 1984 yılında ise Segu’da yapacaklarını tamamladıktan sonra başkent Bamako’ya gitti ve orada yerel bir grubun üyesi oldu. Üç yıl boyunca tüm ülkeyi dolaşan sanatçının yolu daha sonra kora virtüözü ve o günlerde yavaş yavaş parlamaya başlayan Toumani Diabate ile kesişti. Aralarında anında bir müziksel etkileşim olan, aynı müzik ruhuna sahip bu iki sanatçı, birlikte çalışmaya başladı. Bu çalışmaların ilk meyvesi 1989 tarihli Toumani Diabate’nin ikinci uluslar arası çalışması olan “Djelika” oldu. Albümün başarısının yanı sıra böylece ilk defa Bassekou Kouyate dünya müzik platformuna göz kırpmış oldu.

Ngoni enstrümanı ilk dinleyişte benzerlikler göstermese bile dolaylı olarak banço çalgısının atası olarak kabul edilmekte, bundan dolayı olsa gerek doksanların başında Bassekou Amerikan Konsolosluğu tarafından her yıl düzenlenen Banço Festivali için Amerika’ya davet edildi. Bu daveti hemen kabul eden Bassekou, böylece birçok dünya müziği sanatçısı ile birlikte çalma ve tanışma imkânı yakaladı. Bunun sonucu olarak kendisi daha geniş kitlelere ulaştı ve adının bir şekilde bir yerlere yazılmasını sağladı. Bu dönemde peş peşe yerel sanatçılar ile çalışmayı sürdüren Bassekou, sırasıyla Toumani Diabate’nın İspanya’da Flâmenko grubu Ketama ile birlikte kaydettiği “Songhai 2”, daha sonra Nehrin Blues Adamı Ali Farka Toure’nin “Savane” ve son olarak Ali Farka Toure’nin oğlu Viex Farka Toure’nin kendi adını taşıyan albümlerinde önemli müziksel katkılarda bulundu. Bu zaman zarfında Bassekou Kouyate müziksel ufkunu genişletip kendine özgü repertuarını oluşturmaya başladı. Bassekou Kouyate yanına aldığı dört akrabası ile birlikle ngoni ekibi anlamına gelen Ngoni Ba adlı grubu 2004 yılında kurdu ve kendi soyunun geldiği müziği, detaylı bir şekilde irdelemeye karar verdi. Grup ağırlıkta yok olmakta olan Bamana ezgileri üzerine yoğunlaştı. Kıyıda köşede kalan ritimleri, kulaktan dolma melodileri ortaya çıkartıp ngoni öncülüğünde yeni bir çehre ile dinleyenlere sunmaya başlayan ekip, bir anda Mali’de herkes tarafından kucaklandı.

Tam bir ngoni dörtlüsü olan ekip, Bamana müziğinin yüreği olarak kabul edilen büyük bas ngoni enstrümanını yeniden tasarlayarak (5. ekstra tel ekleyerek) müziklerine katmaya karar verdi. Böylece sadece ritim, solo, akustik ve bas ngoni enstrümanlarının yer aldığı grup, yöresel müzikleri tek tek ele alarak kendilerine göre yorumlamaya başladı. Özellikle 1712-1861 yılları arasında hüküm sürmüş Bamana İmparatorluğu döneminden kalan müziklere konsantre olan ekip, 2006 yılında dünya müziği seyyahı ve usta kalem Lucy Duran ile birlikte Bamako’da yer alan Bogolan Stüdyosu’nda kayıt tuşuna basıldı. World Circuit müzik şirketinin en değerli mühendisi Jeey Boys kontrolünde her şey canlı kaydedildiğinden, teknik açıdan oldukça zor bir kayıt sürecinden geçildi. Bazen grup tarafından 2-3 ay üzerinde çalışılan bir aranjman Lucy Duran tarafından göz ardı edildi, bu da doğal olarak zaman zaman gerginliklere sebep oldu. Her zaman asıl amaç Mali dışındaki bir çift kulağın ilgisini yakalamak olduğundan dolayı stüdyo kayıtları tahminden uzun sürdü. Ancak mutlu sona 2007’nin ilk aylarında ulaşıldı.

“Segu Blue” Mali’nin merkezinde yaşayan Bamana kabilesinin müziği üzerine yoğunlaşan bir çalışma. Mali’den çıkan benzer çalışmalara kıyasla daha akustik ve blues ezgilere haiz olan bir müzik türü. İlk defa müzik camiasında görücüye çıkan bu tarz, içerdiği yoğun ritim ve ses skalası sayesinde Mali’nin en gözde müzik tarzı olmaya aday. Farklı tonlarda ve ebatlarda ngoni ordusundan sahip olan ekip, köklere inen yenilikçiliği ile dinleyen herkesin dikkatini yakalamayı başardı. Albüm çok kaliteli tasarımı ve kapağı ile Mayıs 2007’de müzik raflarında yerini aldı. Albümün bir ngoni orkestrasının kayıtlarını sunmasından öte Kase Mady Diabate, Zoumana Tereta, Lobi Traore ve Ami Sacko (Bassekou’nun eşi) gibi Mali’nin önde gelen sanatçılarının müziksel katkılarını içeriyor olması ayrı bir ilgi sağladı. Albümde yer alan on dört geleneksel beste Bamana müziğine yapılan en detaylı araştırmalardan biri. Bu gelenekselliği günümüze taşıyan Bassekou Kouyate & Ngoni Ba ise dünyanın ilk ve tek ngoni dörtlüsü. Yansıttıkları ritimsel dünya ve icra ettikleri müzik her bakımdan müzikseverleri önceden aşina olmadıkları diyarlara taşıyabilecek nitelikte.

İşin özü müziğe ölümsüz bir tutku ile bağlanıp bunu bilimsel ve eğlendirici bir yöntemle dinleyicilere ulaştırabilmek. Popüler müziğin samimiyetsizliğine bu tür samimi çalışmalar ile direnmek. Bunu gerçekleştirirken gelenekselliğin çatısı altında yenilikler aranje edip ortaya keyifli bir müziksel harmanlama çıkartabilmek. Bunların hepsi ise sürdürülebilir, algılanabilir, kültürel bir oluşumun sonucu ortaya çıkabilen önemli unsurlar. Bu unsurlar ise “Segu Blue” gibi Dünya Müziği albümlerinde yaşamakta…  * Hayvan derisi ile sarılmış ahşap bir vücuda sahip olan bir enstrüman. Gitarın farklı bir versiyonu. Şekil olarak ufak bir kanoyu andırıyor. Genellikle 3 telden oluşan enstrüman bazı ülkelerde 5 telli kullanılıyor.

Share on Facebook

Originally posted 2009-12-24 07:45:56. Republished by Blog Post Promoter

Benzer karalamalar:

1. Bassekou Kouyate ve Ngoni Ba: I Speak Fula
2. Dünyanızı Dinlemeyi Unutmayın
3. Toumani Diabaté Hakkında