Kimsenin İran Kedilerinden Haberi Yok

No One Knows About Persian Cats (Kimsenin İran Kedilerinden Haberi Yok) 2009 yapımlı bir İran kült filmi. Bahman Ghobadi, tarafından yönetilen filmde başrollerde Hamed Behdad, Ashkan Kooshanejad ve Negar Shaghaghi yer alıyor. Gerçek adı Kasi az gorbehaye irani khabar nadareh olan filmde İran’ın yer altı rock manzarası irdeleniyor.

Filmin ana teması İran hükümeti tarafından bir türlü kabul görmeyen genç alternatif müzisyenlerin çabalarını dile getiriyor. Rock, rap ve heavy metal çalan gruplar ne hikmet ise İran hükümeti tarafından kabul görmemekte. Sorun verilen mesajda veya sözlerde değil; sorun asıl gitarın başrollerde olması. Bu filmin müziklerini yapan tüm sanatçılar radarın altında, görünmez ve yakalanmaz odalarda ciddi riskler alarak sanatlarını icra etmek zorundalar. Tehran Avenue ve Bar-Ax gibi alternatif mekânlar bu tür müzikleri İran’da takip edebileceğiniz limitli yerlerden sadece birkaçı.

Freemuse’un Mark LeVine tarafından ele alınan “Headbanging Againg Repressive Regimes” adlı raporunda da belirtildiği üzere “Tehran Avenue, İran toplumunda neler olduğunu müzik ile araştıran birkaç cesur ruhtan ibaret.” Her ne kadar No One Knows About Persian Cats (Kimsenin İran Kedilerinden Haberi Yok) birebir bu konuyu ele almasa bile genel çerçeve bu kalıplar içerisinde. Film cesur seçimleriyle her zaman takdir gören 62. Uluslararası Cannes Film Festivali’nde adından bolca söz ettirdi ve bu yılkı İfİstanbul Film Festivalinde ek gösterimlerle pek çok Türk izleyicisinin de beğenisini topladı. Filmin kazandığı ödüller ise saymakla bitmiyor, sırasıyla; 2009 Cannes Film Festivali: Belirli Bir Bakış – Jüri Özel Ödülü / São Paulo Film Festivali: Eleştirmenler Ödülü – En İyi Yabancı Dilde Film / Tallinn Siyah Geceler Film Festivali: FICC ve NETPAC Jüri Ödülleri, En İyi Görüntü – Jüri Ödülü / Tokyo Filmex: Jüri Özel Ödülü.

Filmin bizlere ilginç gelen öyküsünün yanı sıra içerdiği müzikleri de oldukça enteresan. Take It Easy Hospital, Hichkas, Mahdyar Aghajani, The Yellow Dogs, Ash Koosha, Mirza, Darkoob, Rana Fahran, Shervin Najafian ve Hamed Seyed Javadi gibi yasaklı, gizli sanatçıların eserlerine yer verilen film müzikleri İran gençliğinin ne kadar enerjik ve atılıma hazır olduğunun enfes bir göstergesi. Bu aynı zamanda gizli saklı kapılar ardınca baskının yoğunluğunda ne tür Dünya Müziklerinin ortaya çıkabileceğinin de yansıması. Batılı müzikseverlerin pek aşina olmadığı bir dilde dinleyecekleri yakın melodiler içeren film müziği şimdiden bol hayran toparlamış durumda.

Albüm Parça Listesi

1. Human Jungle (Take It Easy Hospital)

2. Me And You (Take It Easy Hospital)

3. Mast-e Esgh – Drunk With Love (Rana Fahran)

4. Ekhtelaf (Hichkas)

5. Scenarios And Starlights (Take It Easy Hospital)

6. New Century (The Yellow Dogs)

7. Opening Title (Shervin Najafian)

8. Chasing The Sun (Ash Koosha)

9. Emshab (Mirza)

10. My Sleepy Fall (Take It Easy Hospital)

11. Dreaming (The Free Keys)

12. Jouwani feat. Bahman Ghobadi (Mahdyar Aghajani)

13. DK (Darkoob)

14. They Sing (Ash Koosha)

15. Fekr (Hamed Seyed Javadi)

Benzer karalamalar:

1. Mohsen Namjoo – zolf bar baad
2. Freemuse 2010 Ödülü Sahibi: Ferhat Tunç ve Masha Vahdat
3. Tanbur Efsanesi Shams Ensemble 4 Nisan’da CRR’de!

Her zaman hayattaki olağan ve ufak şeylerden büyük parçalar üretilebilir felsefesini koruyan Lambchop, yıkıcı intihar öyküleri, mazlum kayıp ruhlar ve sıradan bir günü daha geçirmekle cebelleşen emekçiler hakkında yaptıkları ağır parçalar sayesinde kült bir konuma ulaştı. Kendilerine yarattıkları öncü country-rock kulvarında 13 yıldan beri sağlam adımlarla ilerleyen ekip, en son albümleri “Damaged” için çıktıkları dünya turnesi kapsamında peş peşe 2 Aralık saat 20.00’de ve 3 Aralık saat 21.00’de Babylon’da sahne alacak.

Nashville’in en “arıza” grubu olarak tanımlanan Lambchop’un yapısı klasik country kombo oluşumundan uzak ve daha çok kolektif caz ekibi ruhuna uygun. Country müziğinin demirbaşları akustik ve steel gitar (çelik silindir ile çalınan yatay gitar) enstrümanları grubun müziğinde başrolleri saksafon, düdük, klarnet, İngiliz anahtarı ile dövülen boş teneke kutuları ile paylaşıyor. Böylece ekip country, soul, sanatsal-rock, caz temalarını içeren zor sınıflandırılabilen çağdaş bir müziğe imza atıyor. Tüm bu müzik sentezleri ise grubun beyni olarak kabul edilen Kurt Wagner tarafından yazılan düşsel sözler ile bir araya geliyor.

Dönem dönem Thindersticks ile kıyaslanan ekibin temelleri 1986 yılında Kurt Wagner, gitarist Jim Watkins ve basçı Marc Trovillion tarafından atıldı. O dönem isimleri Posterchild olan ekibin hiçbir zaman çekirdek bir kadrosu olmadı ve dönem dönem gel-git sanatçılar sayesinde sürekli değişen bir yapı ile müzik hayatına devam etti. Adeta bir girdap içinde müzisyen galaksisi olarak da düşünülebilir. Bu değişiklikler sayesinde grubun kendine has karizmatik ses sentezi müzikal olarak sınırlarını olabildiğince genişletti ve kendini ileri taşıdı. 1994 tarihli ilk albümleri “I Hope You’re Sitting Down” ve 2006 tarihli en son albümleri “Damaged” dâhil olmak üzere bugüne kadar 10 albüm üreten ekip özellikle 2000 tarihli “Nixon” kavramsal albümü ile büyük ses getirdi.

Lambchop, On üç yıl içinde alternatif bir country grubundan, günümüzün en çok övgü alan Amerikalı grubu olacak şekilde bir gelişim sağladı. Bu garip ancak keyifli canavar – bilinçli veya bilinçsiz – her seferinde kendine meydan okudu ve içsel gelişimi ile yeni formlara doğru metamorfoz geçirdi. Bundan dolayı grubun ürettiği her çalışma bir zincir halkası gibi birbirine sıkı sıkı bağlı. Grup tek bir albümü yerine, tüm albümlerinin birlikte irdelenmesi ile anlaşılabilir bir yapıya sahip. Özellikle son albümleri grubun organik müziksel kişiliğini ortaya çıkartan çok başarılı bir çalışma. Ancak Toplamda 17 sanatçının emekleri ile hayat bulan bu albüm, kolay ulaşılabilir bir çalışma değil. Aksine antika melodik temalar üzerine işlenmiş, yavaş yavaş hazmedilebilen sakin, nazik, zarif ve dokunaklı bir yapıya sahip. Adeta birkaç dinleyişte güzelliğini ifşa eden bir cevher gibi.

Lambchop’un ülkemizde vereceği bu ilk konsere gelmeden önce biraz olsun grubun müziği hakkında fikir sahibi olmanızı öneririm. Böylece konser gecesini çok daha keyif alacak şekilde yaşayabilirsiniz. Her iki gece ön grup olarak sahne alacak olan Hands Off Cuba adlı elektronik ikili ise Lambchop öncesi dinleyenlere gerçek bir müziksel deney yaşatacak. Müziklerini evlerinin en mahrem bölgelerinde üreten ikili, ilk defa Lambchop ile birlikte kaydettikleri 2005 tarihli CoLAB adlı dört parçalık EP ile tanındı. O dönemden beri Nashville gibi country müzik ağırlıklı bir kesimden çıkan en modern müzik olarak biliniyor.

Tarih belli, mekân belli, bu garip gizemli müzik serüvenini kaçırmamanız umuduyla.

Kurt Wagner from Lofiles on Vimeo.

Benzer karalamalar:

1. Manic Street Preachers: Vaazı Hiç Sıkmayan Grup
2. Kasabian: En Sonunda
3. Elvis Costello: Sofistike Rock & Roll Makinesi

İngiliz Jane Birkin 1960′lı yıllarda hem erkek hem dışı kişiliği ile bir seks ikonuydu. 1967 tarihli tartışmalı “Blowup” filmindeki çıplak model rolüyle bir anda tüm dikkatleri üzerine topladı. Fransızlara kendisini yakın hisseden bu genç azimli sanatçı 1968 yılında Fransızca bilmemesine rağmen bir Fransız filmi olan “Slogan”da başrolü kaptı. 1969 yılında sonradan eski eşi olacak olan Serge Gainsbourg’un ‘Je t’aime… moi non plus’ (Seni seviyorum… Artık değil) bestesine vokalleri ile konuk oldu. Samimi seksüel belirsizliği irdeleyen erotik sözleri ile parça, skandal oldu ve böylece hem tüm Avrupa’da çok sattı, hem de genç İngiliz sanatçının ününe ün kattı. Aynı zamanda bu parça Jane Birkin için sanatsal yaşamında yeni bir pencere açtı: şarkıcı olmak. O zamandan beri bulanık vokalleri bir marka haline dönüştü ve sanatçı üst üste albümler çıkarttı. En son albümü (2004 tarihli düetlerden oluşan “Rendez-vous”u saymazsak) “Arabesque”de genç yaşta sigara ve çılgın hayatından dolayı ölen Serge Gainsbourg’un eserlerini oryantal normlarda yorumlayan 1946 doğumlu sanatçı, Londra’nın arka mahallerinden çıkıp, çok yol katettiğini tüm dünyaya kanıtladı. Ve şimdi en son çalışması “Fictions”da sanatçı bir başka boyutunu ortaya çıkartıyor.

Neil Hannon (The Divine Comedy), Romeo Stodart (The Magic Numbers), Beth Gibbons, Rufus Wainwright ve Gonzales (aynı zamanda Renaud Letang ile birlikte albümün ortak prodüktörü) gibi sanatçıların orijinal bestelerinin yanı sıra Tom Waits’in ‘Alice’, Neil Young’ın ‘Harvest Moon’ ve Kate Bush’un ‘Mother Stands For Comfort’ parçalarının eşsiz yorumlarının yer aldığı “Fictions” keyifli bir müzik drajesi. Albümde yer alan üç orijinal Fransız parçası sırasıyla Cali, Arthur H ve Dominique A’nın kaleminden çıkmış. Çağdaş Fransız müziğinin “genç koruyucuları” olarak nitelendirilen bu üç sanatçı, Jane Birkin’in albümüne yüreklerini vermiş. Özellikle Cali’nin “Sans Toi” parçasının sözleri dinleyeni ilk saniyesinde yakalıyor: “Ne yaparsan yap bensiz mutlu olma / Fahişe ol, mutsuz evli ol, sefaletten yalnız kal / Ancak ne yaparsan yap bensiz mutlu olma.” Belli ki bu sanatçılar inandıkları bestelerini gönül rahatlığı ile inandıkları sese teslim etmişler. “Rendez-vous” albümünde yükselmekte olan genç sanatçılar ile çalışmaya alışkın olan Jane Bikrin, bu yeni çalışmasında bu özelliğini bir sonraki boyuta taşımış. Neredeyse çocuğu, hatta torunu yaşında olabilecek sanatçılar ile çalışan Jane Bikrin, ne kadar geniş bir müzik radarına sahip olduğunu gösteriyor. Özellikle Tom Waits, Neil Young ve Kate Bush yorumları orijinalleri kadar dinlenmesi keyif veren çalışmalar.

Jane Bikrin, farklı tarzlara ve yeteneklere bağlılığını her fırsatta kanıtladı. Bireysel müzik yapan nadir sanatçıların, nadir bestelerini tüm dünyaya tanıtmayı amaçladı ve bu uğraşından hep yüzünün akı ile çıktı. “Fictions”da ilk defa ağırlıkta İngilizce söyleyen şarkıcı hiç olmadığı kadar masum bir vokalle aldatıcı kırılgan parçaları renklendiriyor. The Smiths grubunun Morrissey’den sonraki en meşhur üyesi Johnny Marr’ın gitarının süslediği parçalar ilerledikçe bir girdap gibi dinleyeni içine çekiyor.

Bahsi geçen 60′lı yıllardan beri İngilizce konuşan hayranlarının üstünde çok düşmeyen sanatçı, tutkulu öykülerden oluşan bu albümü ile tekrar bu kitleyi fethedecek. Farklı duygulardan oluşan parçaları özenle seçip bir müzik buketine çeviren Jane Bikrin, “Fictions”da, kendinden çok verdiği her an hissediliyor ve bu samimiyeti, yeni ve eski hayranlarını fazlasıyla mutlu edecek nitelikte.

Her şey kusursuz işliyor ve efsaneye yeni bir bölüm daha ekleniyor.

Benzer karalamalar:

1. ECM Müzik Firması
2. Ne Zaman Ritüel ve Dinsel Müzik Çizgiyi Geçip Performans Sınırlarına Girer?
3. Seckou Keita: Senegal’den Doğan Müzik Güneşi