Doksanların başında Britanya’nın dünya müzik piyasasına sunduğu yeni bir terim ortaya çıktı, “Brit-pop”. Bu terminolojinin ana teması semi-melodileri, rock sertliği ile yumuşatıp üzerine İngiliz aksanı ile sözler serpiştirmekti. Evet, farklıydı ve bu aykırılık yeni bir akım oluşturup peşinden binlerce müzik tutkununu sürükledi. Britanya müzik anlamında tam bir kültürel evrim geçirdi. Bir yanda Gallagher kardeşler Oasis’in sesini körükledi, diğer tarafta Blur cilveli sosyal açıklamalar yaptı ve bunların peşinden bir düzine alt türev gruplar takip etti. Hali hazırda var olan diğer gruplar da bu akımı bekliyorlarmış gibi kendilerini Brit-pop’laştırmak için ellerinden geleni yaptı. Herkes bir anda bir çoban önderliğindeki koyun sürüsü gibi aynı yöne yöneldi ve yapılan müziğin kalitesi dramatik olarak düştü. Tam bu dönemde Galler’den gelen dörtlü bir ekip Brit-pop ile zehirlenmeye başlayan müzikseverlere panzehir oldu. Tarih: 1991 ve söz konusu grubun adı Manic Street Preachers’dı. 16 yıldan beri bu özelliğini koruyan ve bu yıl Rock’n’Coke festivalinde izleme şerefine nail olacağımız grup, karşımıza üç yıl aradan sonra SONY/BMG etiketi altında sekizinci albümleri “Send Away The Tigers” ile tekrar çıkıyor.

Manic Street Preachers her zaman ne yapacaklarını nefesimizi tutup beklediğimiz bir grup oldu çünkü dinleyicilerine her olasılıkta farklı yaklaşmayı başardı. Kültürel pop melodileri ile oluşturulmuş, tatlı nakaratlarla süslenmiş Brit-pop’un hâkimiyetindeki bir dönemde parçalarında vurguladıkları soykırım, komünizm, faşizm, ölüm cezası, intihar, ikiyüzlülük ve kandaki oksijen azlığı gibi çok geniş ve aykırı konular sayesinde ekip kendisine ayrı bir yol çizmeyi başardı. Onlar için temsil ettikleri kuşağın dinleyeceği her albümün illaki bir Hollywood senaryosu veya sonu olması gerekmiyordu.

İlk başlarda James Dean Bradfield (Vokal+Gitar), Richey Edwards (Gitar), Nicky Wire (Bas) ve Sean Moore (Bateri) olarak yolan çıkan ekip, 1995’de parçaların yüzde seksenini yazan, Richey Edwards’ın gizemli bir şekilde ortadan kaybolması ile üçlü olarak yoluna devam etti. Bu döneme kadar grup sırasıyla “Generation Terrorists” (1991), “Gold Againts The Soul” (1993) ve “The Holy Bible” (1994) albümlerini çıkarttı. Bir üçlü olarak yola devam etmeye kadar verdiklerinde ise peş peşe “Everything Must Go” (1996), “This is My Truth Tell Me Yours” (1998), “Know Your Enemy” (2001) ve “Lifeblood” (2004) albümlerini çıkarttı.

Yeni albümlerinde üçlü 2004 tarihli elektro-pop/rock kategorisine giren “Lifeblood” albümlerinin nispeten zayıf çizgisinden sıyrılıp tekrar hâkim oldukları modern sert rock sınırlarına sokuluyor. Her ne kadar albüm on parça ve yaklaşık otuz sekiz dakika sürse bile, müziksel ve tematik olarak grubun uzun zamandan beri en bütün ve tutarlı çalışması. Daha önemlisi son çalışmalarından aşina olduğumuz sitar, nefesliler, yaylılar gibi süslemelerden arınmış olan albüm, rock’un hakkını sonuna kadar veren bir çalışma. 2006’da James Dean Bradfield’in “The Great Western” ve Nicky Wire’ın “I Killed The Zeitgeist” solo çalışmalarında tüm farklılık kurtlarını dökmeleri, ekibin yeni çalışmasına kesinlikle olumlu yönde yansımış. Daha yoğunlaştırılmış ve yolunu bile bir çalışma olan “Send Away The Tigers” Manic’lerin 94’den beri özlemle beklenen çalışması.

Albüm adını Amerika tarafından insafsızca parçalanmakta olan Bağdat’ta yer alan hayvanat bahçesindeki kaplanlardan alıyor. Masum insanları bombalayıp öldürmeden önce onları yolla anlamını barındıran başlık, grubun hala politik duyarlılığa sahip olduğunun kanıtı. Albümün ana teması gençlik ve geçmişte yapılan işlere bir bakış. “Send Away The Tigers” sade rock temaları barındıran aynı adlı parça ile açılışı yapıyor. Albüm çıkmadan önce yasal olarak bedava internetten indirilen ‘Underdogs’ parçası sert punk endeksli yapısı ile ikinci sırada yerini alıyor. Albümün ilk 45’liği ve The Cardigans’dan tanıdığımız Nina Persson ile yapılan sade blues-rock düeti, ‘Your Love Alone Is Not Enough’ dillere dolaşan nakaratı ile unutulmazlar arasında. ‘Autumnsong’ ilk anda adeta Guns N’ Roses’ın efsanevi parçası ‘Sweet Child O’ Mine’ ile paralellik gösterse bile Queen benzeri teatral rock köprüsü ile hemen yolunu ayrıştırıyor ve albümün göz bebeği olmayı başarıyor. ‘Imperial Bodybags’ parçası ise yine savaş karşıtı duruşu ile evine ceset torbalarında veya tabutlarda geri dönen askerlerin bir politik mandal yerine birer insan olduğunun altını çiziyor. Albümün kapanış parçası ‘Winterlovers’ dinamik senfonik yapısı ile “Everything Must Go” albümüne göz kırpıyor.

Albümün kimyası 1994 tarihli “The Holy Bible” albümü ile zaman zaman örtüşüyor olsa bile kısa, odaklanmış, politik kızgınlık ile dolup taşmasıyla daha olgun bir çalışma “Send Away The Tigers” kendilerini kabul eden ve buna istinaden müziklerinden keyif alan bir ekibin samimi, coşkun üretimi. Herhangi bir plan programdan uzak olan albüm, tam bir ruh haletini yansıtıyor ve Manic’lerin yok olduğuna inanılan özelliklerini taşıyor. Aslına bakarsanız albümün kitapçığında yer alan Percy Wyndam Lewis’e ait olan “Bir adam gençken bir şekilde devrimcidir. Böylece işte burada ben devrimimi konuşuyorum” cümlesi her şeyi özetliyor. Kuvvetli melodileri, yoğun ritimleri ve stadyum doldurabilecek nakaratları ile “Send Away The Tigers” bu yılın sürprizleri arasında…

Manic Street Preachers – Send Away The Tigers – Sony BMG

Manic Street Preachers – Motorcycle Emptiness
Yükleyen Mplay. – Video klipler, sanatçı röportajları, konserler ve çok daha fazlası.

Share on Facebook

Originally posted 2009-03-24 08:34:35. Republished by Blog Post Promoter

Benzer karalamalar:

1. Manic Street Preachers: Jenerasyon Teröristleri…
2. DeVotchka: Dinleyenlerin Ağzında Tad Bırakan Grup…
3. Editors: Arka Odadaki Grup

Elektronik müzik, hip-hop, rap ve pop ezgilerini yerel müzik ile birleştirmek normalde göründüğünden çok daha zordur. Farklı müzik akımlarından gelen melodileri aralara işlenen ince ritim dikişleri, cesur ses köprüleri ve yaratıcı deha ile ancak dinlenebilir bir kıvama getirebilirsiniz. Oysa bazı sanatçılar için bunu gerçekleştirmek doğalarında yatmaktadır. Bu ideoloji ile kurulan Balkan Beat Box (BBB) için de durum aynen böyle. Tüm dünyanın bir sahne ve bu sahneden geçen her müziğin birbiri ile aslında bağlantılı olduğunu ve aynı anda çalınabileceğini savunan grup, bu iddiasını şu ana kadar fazlasıyla kanıtladı. Atalarının müzik köklerine uzanan BBB, bu ezgileri sadece doğdukları bölgedeki müziğe sabit kalmayıp, küresel ritimler ile evlendirmesini başaran bir simyacı.

Grubun temelleri İsrail doğumlu Ori Kaplan ve baterist Tamir Muskat’ın bir araya gelmesi ile 2003 yılında atıldı. Ori genç yaşta Mısır, Rus ve Fas pop müziklerini dinleyerek klarnet çalmaya başladı. Ailesinin baskısına rağmen klasik müzik öğrenmeyi reddeden sanatçı, kısa bir süre sonra Klezmer – yüksek tempolu Doğu Avrupa Musevi müziği – çalmaya başladı. Daha sonra Atlantik’in karşı tarafından gelen caz, rock ve endüstriyel müzik ile tanışan bu genç sanatçı, tüm bu tarzları içine çekerek kendi harmanlamasını yapmaya başladı. Diğer taraftan annesi Romanyalı ve babasının bir müzik okulu olan Tamir Muskat, doğal olarak müzik icra edilen bir evde yaşadı. Böylece genç yaştan itibaren romanesk müzik yaşantısı başladı. On sekiz yaşında ülkesinde iyi bilinen bir baterist oldu ve en iyi grupların bünyesinde yer aldı. Ortadoğu’nun kültürel renkliliği içerisinde büyüyen bu iki müzisyen zamanla bulundukları bölge itibarıyla aç ruhlarını besleyemediklerini fark edip Amerika’ya göç etti. Tamir Muskat kısa bir süre sonra uluslar arası çapta üne kavuşan Firewater adlı grupta baterist ve yapımcı koltuğuna oturdu. Ori Kaplan ise hepimizin yakında tanıdığı Gogoş Bordello’nun bir üyesi oldu.

On yıl boyunca Amerika’nın en sıkı yeraltı gruplarında (Firewater, J.U.F, Short’nez, Big Lazy, Victoria Hana, Djin ve Gogol Bordello) yer alan ikilinin en sonunda yolları ortak bir noktada kesişti. Aynı ideolojiyi ve geleceği hayal eden bu iki müzik adamı, her ne kadar o dönemde bulundukları grupların revaçta olmasına rağmen kendi ayrı yollarını çizmek için birlikte aynı patikada yürümeye karar verdi. Böylece Kudüs’ten Bronx’a kadar uzanan, zamanımızın en geniş müzik yelpazesine sahip olan Balkan Beat Box doğdu.

Grubun müziği genellikle klasik form ve enstrümanlar üzerine yapılandırılıyor. Post modern potpuri unsurlarıyla ortaya yeni türetilmiş ve sürdürülebilir müzik çıkaran ekip, her ne kadar Dünya Müziği sınıfına girse bile yaptıklarının orijinal temalar içerdiğini haklı olarak savunuyor. Her şeyi çalmanın ötesinde, nasıl çalındığı üzerine kafa yoran ekip, böylece müziklerine bilinçlik işlemeyi de ön planda tutmayı ihmal etmiyor. Ortaya çıkan ezgiler ise aşırı enstrümantasyon, bilgi, kesişimler ve özenin sonucu.

İlk dinleyişte BBB’un müziğini Klezmer ve Çingene müziğinin bir karışımı olarak sınıflandırma hatasına düşülebilir, oysa müziğin derinliklerine indikçe grubun bunun ötesinde farklı bir kulvarda dolaştığını fark edersiniz. BBB’un bu özel karışımı Akdeniz kaynaklarından yararlanarak aktığı müziksel nehir boyunca toparladığı Hip-hop, yaylılar, Batı ve diğer Asya müziklerin hepsinin bir arada harmanlandığı bir yapıya sahip. Grup hiç kuşkusuz saksafoncu Ori Kaplan’ın dediği gibi “yeni Akdeniz müziği” yapıyor veya en azından bu klasik ifadeyi yeniden tanımlamaya çalışıyor. Zaten hiç şüphesiz BBB’un müziğini dinleyince müziksel bariyerleri yok etmek istediği bariz bir biçimde anlaşılıyor.

İki yıl kendilerini müziğe verip stüdyoya kapanan BBB, 2005 yılında kendi adlarını taşıyan ilk albümleri “Balkan Beat Box”u çıkarttı. On bir parçadan oluşan bu albüm dünya müziği platformuna çılgın bir bomba gibi düştü. Salgın bir hastalık gibi dinleyenlerin hepsini kendine bağımlı yapan BBB, Ortadoğu gelenekselliği üzerine başarıyla işlediği Doğu Avrupa ve Batı modernliği ile beklenmeyen bir sürpriz yarattı. Kardeş grupları Gogol Bordello’ya göre daha çılgın ve karmaşık müzik sunmayı başaran ekip, prefabrik-klişe müzik ile boğulan ruhlara bir cankurtaran gibi yetişti. Grubun renkli, enerji yüklü ve sonuna kadar eğlendiren müziği bir anda vazgeçilmezler arasında haklı olarak kendine yer edindi.

BBB’un müziğinde spontanelik kavramının önemli bir yere sahip olmasından dolayı, grubun konser performansları tam bir sürprizler silsilesi. Albümünde içinde barındırdığı enerjisinin bir kısmını yansıtabilen ekip, konserlerde dinleyeni kargaşa uçurumunun köşesine kadar bir nefeste getirip sonra aşağıya itiyor. Bunun hepsini yaparken de sizi dans ettiriyor. BBB yapay, insan-yapımı, ayrımcılığı teşvik eden müziksel ve politik sınırları ortadan kaldıran günümüzün en organik yapısına sahip.

Her gittikleri ülkede mutlaka yerel bir sanatçıyı sahneye çıkartan ekip, böylece kendiliğinden, planlanmamış doğal bir şekilde müzikleri ile yerel kültür arasında köprü kuruyor. Bunu özellikle İsrail’de verdikleri konserlerde sahneye davet ettikleri Filistinli sanatçılar ile doruğa çıkartan grup, aslında istenirse her şeyin yapılabileceğini yeter ki istememiz gerektiğinin altını çiziyor.

Dinleyeni aşırı derecede zinde hissettiren BBB, yoğun bir dünya turnesinden sonra tekrar stüdyoya girdi ve 2007 başında ikinci stüdyo albümü olan “Nu Med”i (New Mediterranean’ın kısaltılmış hali) çıkarttı. Ülkemizde de Equinox müzik şirketi tarafından çıkan albüm, sınırlar arası kardeşliği benimsemiş bir çalışma. Bu albüm ile bir adım ileriye atılan ekip, dinleyene Akdeniz ve Orta Doğu’da sınırlar kaldırılırsa nasıl bir müzik ortaya çıkacağını yaşatıyor. Akustik ses rengine ve dijital ritimlere eşit derecede yer veren BBB ayrıcalılığını sürdürmeyi başarıyor. Yeni çalışmasında bilinçli olarak dans şenliğini sürdüren ekip, adeta devasa bir müziksel yapboz üretmiş. Eksik kalan parçaları ise kendileri yaratıp, yapbozun içine işlemiş. Ortaya çıkan çalışma ise etnik evrensellik.

Bayraklara, uyruklara ve sınırlara inanmayan BBB, bu yeni çalışması ile konserdeki çılgınlığını aynen stüdyoya yansıtmış. Umulmadık sanatçıların konuk olduğu “New Med” albümü her ülkenin yerel müziğini, dinleyip kendilerini ona göre aranje eden bir grubun çalışması. Albümün açılışını yapan ‘Keep ‘Em Straight (Intro)’ ve ‘Hermatico’ parçaları dinleyenleri nelerin beklediğinin ana hatlarını çiziyor. Albüme konuk olan sanatçıların arasında, çocukluğundan gelen kuvvetli bir Fas ezgisini ‘Pachima’ adlı parçada kullandıran Gilber Gilmore, ‘Joro Boro’ adlı parçadaki akapella düeti ile Londra’nın Bulgar Korosu’nda yer alan Dessislava Stefanova ve ‘BBBeat’ parçasındaki eşsiz klarnet dalgalarının sahibi 22 yaşındaki Makedonyalı klarnetçi Ismail Lumanovski yer alıyor. Ayrıca klasik geleneksel şarkılar söyleyen Şamlı sanatçı Dunia, albümde Arapça rap söyleyerek bir ilke imza atıyor ve repertuarının sınırlarını zorluyor.

Albüm içerisinde yer alan her melodiyi hazmetmiş olan Tamir Muskat ve Ori Kaplan, böylece Balkan Çingene ezgilerinden, rap müziğe, Klezmer’den drum’n’bass vuruşlarına, elektronikten, akustik ritimlere uzanan tam pansiyon bir müzik öğünü üretmiş. BBB’un bu albümde yarattığı ses sentezi Akdeniz’i Amerika-Avrupa arasındaki müziksel haritaya serpiştiriyor. Kendilerine çok dilli, çok kültürlü, çokuluslu bir fantezi ülkesi yaratan ekip, günümüz dünyasının en ilerici barış elçileri. Bunu sadece müzikleri ile yapıyor olmaları ise asıl büyüleyici unsur…

Diskografi
Balkan Beat Box – 2005
Nu Med – 2007

Grup Üyeleri
Ori Kaplan
Tamir Muskat
Itamar Ziegler- Bas
Tomer Yosef- MC, Perc.
Eyal Talmudi – Saksafon
Peter Hess- Saksafon
Dana Leong- Trambon
Uri Kinrot- Gitar ve Saksafon
Jeremiah Loockwood- Gitar ve vokal
Ben Handler- Bas

Share on Facebook

Originally posted 2009-12-23 10:27:50. Republished by Blog Post Promoter

Benzer karalamalar:

1. Balkan Beat Box – “War Again” Videosu
2. Balkan Beat Box: Blue Eyed Black Boy
3. Balkan Beat Box ile Müziksel Sohbet

İrlandalı geleneksel ve folklorik ekip Kila dokuzuncu albümü “Soisín” ile daha sakin sulara sokuluyor. Baştan sona enstrümantal olan albümde besteler yumuşak, yavaş ve kavrayıcı. Külliyatındaki diğer albümlere kıyasla farklı bir konumda yer alan bu çalışma insan ruhunu klasik müzik kadar sakinlik ikram edebilecek değerde.

Yirmi yıldan beri birlikte çalan yedi kişilik ordu Kila, folk kulvarında İrlanda’nın en yaratıcı ve heyecanlı oluşumlarının başında yer alıyor. Grubun her üyesi farklı bir müzik çekirdeğinden geliyor olması oluşumun ana ilham kaynağı; ortak buluştukları nokta ise müzik yaratma tutkuları. Dünyanın farklı köşelerinden gelebilecek her türlü melodik yapılandırmaya açık olan Kila, bunun algılayıp işlemesini bilen bir süzgeç özelliğine de sahip.

İrlanda geleneksel müziğine dayanan kökleriyle, Kila’nın müziği darbeli vokalleri, akıcı ritmik melodileri ve temelde gizlice cereyan eden ciddi ezgiler, dinleyicilerin hemen dikkatini çekecek nitelikte. Onlar Dünya Müziği çatısı altında kendi özgün stilini yaratabilmiş bir ekip ve günümüze kadar geldiği çalışmaları ile bunu fazlasıyla kanıtlamış durumda.

2010 tarihli “Soisín” albümlerinin içeriği

1. The Kissing Gate
2. The Derry Time
3. The Bearne Waltz
4. St. Germain
5. 1st Ave
6. Cluainin
7. Soisin
8. Katy’s Tune
9. Miles na bPiobairi
10. Chun na Farraige Sios

Kila:

• Eoin Dillon – Uilleann Gaydası ve düdükler
• Ronan O’Snodaigh – Bodhran  ve Perküsyon
• Rossa O’Snodaigh – Gitar, düdük, Perküsyon, Piyano, Buzuki, Trompet, Klarnet ve Mandolin
• Dee Armstrong – Kemençe, Banço, Vokal, Violin ve Glockenspiel
• Colm O’Snodaigh – Gitar, Flüt, düdük, vokal ve mızıka
• Lance Hogan – Gitar
• Eoin O’Brien – Gitar

Bu Albümde Katkıda Bulunanlar:

• Martin Brunsden – Bas ve saw
• Karl Odlum – Bas ve bateri
• Paula Hughes – Çello
• Peter Browne – Akordeon
• John Browne – Bateri
• Sallay Garnett – Vokaller

Share on Facebook

Originally posted 2010-06-06 08:33:54. Republished by Blog Post Promoter

Benzer karalamalar:

1. Dünya Müziği Batılıların Eğlencesi Değildir
2. Dünya Müziği Ödülleri
3. Dee Dee Bridgewater: Bir Caz Divası’nın Sesiyle Dünya Müziği