Tunng

Tunng’un dördüncü albümleri bir yıldan fazla emek gerektirdi ve arada ne yazık ki grubun kurucu üyelerinden ve bestecisi Sam Genders’ın ayrılışına şahit oldu. “And Then We Saw land” Britanyalı folk-pop kolektif ekibin erken çalışmalarındaki elektronik ritimlere doğru süzülmesini yansıtıyor. Solist Becky Jacobs daha bir ön plana çıkıp grubun ana vokalist rolünü üstlenmiş durumda. Açıkçası Mike Lindsay’ın pastoral ses skalasına oldukça uyumlu olduğunu da belirtmekte fayda var. Açılış ‘Hustle’ adında romantik bir uğurlama ile yapılıyor. Albümün genel havası denizsel bir seyahat niteliğinde. İlk parçalarda hemen yeni üye ve söz yazarı Ben Bickerton’un katkıları fark edilmekte.

...And Then We Saw Land

Çok fazla değil sadece birkaç yıl önce iki dostun (Mike Lindsay ve Sam Genders) bir çamaşır yıkama dükkânında bir araya gelerek müzik yapmasıyla başlayan Tunng bu dördüncü çalışmasında hiç olmadığı kadar romanesk bir atmosfere sokulmuş. Lindsay’ın temiz akustik gitar setleri ile Phil Winters’ın elektronik, rock ritimli, elektro pop ritimleri daha güzel harmanlanamaz. ‘Sushimi’ ve ‘Don’t Look Down Or back’ gibi parçalar albümün başını çekerken, her özgür gezginin kulağından eksik etmeyeceği nitelikte. Tunng’un kalabalık enstrümanların altına işlenen son derece pozitif bir elektronik müziğine aşina olanlar bu çalışmada hiç olmadığı kadar açılmış bir ekip çalışmasına kulak misafiri olacak. Britanya müziği her zaman bir şekilde her tarzda ön planda olmayı başarırken bunun folk öncüsü hiç şüphesiz Tunng diyebiliriz. Her Tunng albümünde olduğu üzere hem sakinleşirken, hem eğleneceksiniz hem de hayret edeceksiniz.

Parça Listesi

• Hustle
• It Breaks
• Don’t Look Down Or Back
• The Roadside
• October
• Sashimi
• With Whiskey
• By Dusk They Were in the City
• These Winds
• Santiago
• Weekend Away

Benzer karalamalar:

1. Gogol Bordello’dan Yeni Albüm: Trans-Continental Hustle
2. UNITE – Farklı Kültürlerin Müzik İle Buluşma Noktası
3. Rachid Taha: Dostum Beni Dinle

Konuyu dağıtmayalım isterseniz, Live 8’in amacı konserlerden bir hafta sonra İskoçya’nın başkenti Edinburgh’da toplanacak olan G8 liderlerinin bir anda Afrika’nın toplam ekonomik borcunu sıfırlamalarını sağlamaktı. Konserlerin arkasında duran devasa medyanın yardımı ile Afrika’da sefalete, hastalığa son verilecekti en azından bu uğraş için gerekli koşullar sağlanacaktı. Ancak Live 8’in yola çıktığı amaçlardan bir tanesini bile şu ana kadar halledememiş veya en azından ileriye bir adım atamamış olması çok üzücü.

Elbette işin özünde iyi niyet ve güzellik var. Özellikle böyle bir oluşuma öncülük eden Bob Geldof gibi bir emektarı ayakta alkışlamak lazım, kendini bu amaca adayan bu müzik adamı Afrika konusunda tek bir kişinin yapacağından çok daha fazla şey yaptı. Ancak olay ne yazık ki bu bir kişiden ileriye gitmedi. Ne kısa ne de uzun vadede Live 8, Afrika’nın problemlerini çözebilecek bir etki yaratacağını zannetmiyorum. Bu organizatörlerin ve bu amaca gönül verenlerin elbette hatası değil, çünkü onlar bizim gibi bunun gerçekten olmasını istiyorlar ancak Afrika’daki fakirliğe, açlığa ve sağlık sorunlarına bir son vermek için Afrika’nın içi dışına çıkartılıp baştan yukarı politikasına, ekonomisine ve sosyal oluşumuna müdahale etmek gerekir. Borçları silip ciddi anlamda maddi yardım yapmak elbette bir başlangıç ancak şu anki Afrika’ya çok daha fazla emek gerekmektedir. Özellikle eğitim, temiz su kaynağı, düzenli yemek kaynağı, özgür ticaret, sınırsız sağlık desteği ve en başta doğum kontrolü konularında ciddi adımlar atılmalıdır. Tüm bu değişimler bir günlük zincirleme konserler veya 8 tane liderin 3 gün boyunca karar vermesi ile değişecek şeyler değil. Keşke olsa… Bu projenin hedefine ulaşması çok uzun yıllar ve kesintisiz ilgi gerekmektedir. Ayda yılda bir defa yapılan bir etkinlik ile bu hedefe ulaşılması zordur. Ancak bu ne yazık ki zamanımızın liderlerinin maddi güç ve sınırsız kuvvet hevesleri ile körelen hafızaları ile olacak bir şey değildir. Kendileri çoktan bu konuyu unutup, kendilerince daha önemli olan dertler peşinde koşmaktadır.

Maalesef Live 8 Afrika’nın kaderini değiştiren bir organizasyonun aksine, bunu düzeltmek için sarf edilen bir müzik etkinliğinden öteye gidememiştir. Detaylı bir şekilde mercek altına alınınca, içinin boş olduğu bir oluşum olduğu rahatlıkla görülmektedir. G8 ekibi zaten Afrika’da olup bitenleri birinci el olarak çok yakın ve detaylı takip ediyor, zaten kendilerince vatan kurtaran şaban oldukları için bunu onlara hatırlatacak Live 8’e ihtiyaçları yok. Onlar sözde her şeyin farkında. Çok acı bir gerçek ama Live 8’i izleyen 3 milyar insanın sesi maalesef G8 için bir fısıltıdan başka bir şey ifade etmiyor. Bu nedenden dolayı Live 8, Afrika’nın sorununa anlık bir bandaj olmaktan ileriye gidemez. Afrika’nın düzelmesi için fakirlikten kurtulması ve bir daha bu çukura düşmemek için yetkilendirilmeye ihtiyacı var. Bu ancak tüm batı ve doğu liderlerinin birliği ve ısrarı ile gerçekleştirilebilecek bir hedef ancak bir günlük konser veya bir odaya sıkışan sekiz lider tarafından gerçekleştirilebilecek bir şey değil. Sonuçta biz kendimizi böyle bir durumdan kurtarmak için yapmamız gerekirse Afrika içinde aynı şeyi yapmalıyız.

Live 8’in müziksel yönüne bakarsak burada eleştiriler daha sertleşiyor. Tamamıyla Afrika için organize edilen bir konser zincirinde neden Senegalli Youssou N’Dour haricinde başka Afrikalı sanatçılar konserlerde yoktu? Oysa bu kıtadan çıkan o kadar değerli sanatçı var ki, örneğin; Salif Keita, Tinariwen vb. Neden bu tür sanatçılar batılı meslektaşları ile kendi kıtaları için omuz omuza verdirilmediler? Bob Geldof, bu konuda kendisine yöneltilen bir soruya, “amacımız günümüzdeki en meşhur ve ses getirebilecek sanatçıları bir araya getirip İskoçya’da toplanacak G8’in karşısında kuvvetli bir yumruk olmaktı” şeklinde cevap vermiş. Neden bir ideolojiye bile sahip olmayan, sadece menajerleri ve/veya müzik şirketlerinin baskısı ile orada olan sayısız sözde meşhur sanatçıların arasında Afrikalı meslektaşları yer almasın? Neden kendi kıtaları için verilen bu amaçta terlerini dökmesinler? Açıkçası böylece barışçıl ve kitlesel bir hareket içine Afrikalı sanatçıların dâhil edilmemiş olmaları çok utanç verici. Bob Geldof’un vermiş olduğu zayıf cevap ne yazık ki bu utancı kapatabilecek niteliğe sahip değil. Zaten son anda böyle büyük bir kusur işlediklerini fark eden organizatörler Live 8 ile aynı zamanda Londra’da başlayan alternatif bir konser daha düzenledi. Buraya kendi kıtalarını savunmaya “izin” verilen sanatçılar davet edildi, nedense bu konser hakkında medya çok az yazdı, belki haberleri bile olmadı. Live 8 batılı sanatçıların Afrika’ya el uzatması olarak algılandı, zaten asıl amaçta batının sözde yüceliğini ön plana çıkartmak değil miydi?

Afrikalı sanatçıların konser vermesi müzik severleri bu kıtaya karşı olan yabaniliklerini bir nebze olsun kırabilirdi. Böylece batıda arka planda kalan bu sanatçılarda en azından biraz tanınmış olabilirlerdi. Ama elbette onlar et gösterisi yapan Mariah Carey, sahneye utanmadan 4 kişinin taşıdığı bir tahtla çıkan Will Smith ve dudak dudağa öpüşen Elton John/Peter Doherty ikilisi kadar meşhur değiller…

Benzer karalamalar:

1. Lila Downs’dan yeni albüm: LILA DOWNS LIVE! LILA DOWNS Y LA MISTERIOSA
2. Dünya Müziği Batılıların Eğlencesi Değildir
3. Habib Koite

Belirli aralıklarla on iki yıl süren bir çalışma sürecinden sonra, sanatçı sekizinci stüdyo albümü Aerial ile tekrar bizleri büyülemeye hazır. EMI/KENT etiketi ile ülkemizde de satışa çıkan bu yeni çalışma, Kate Bush’ un 12 yıl boyunca aklında bir oraya bir buraya savurduğu hayallerinin müziksel bir hikâyesi. Bu süre zarfında dünyamız tepetaklak olurken Kate Bush ‘un adeta yerinde donmuş olması, müzikseverler için eşsiz bir nimet. Uzun süre bizi umutlar içinde bekleten sanatçı, günün sonunda bizleri kesinlikle yüz üstü bırakmadı.

Derinliği, kalitesi ve geniş görüşlülüğü ile Aerial , Kate Bush ‘un arzularını, günlük olağan yaşantısını yansıtan bir müzik kutusu. A Sea Of Honey ve A Sky Of Honey isimli iki bağımsız “perdeden” oluşan bir oyun. 38 dakika süren ve yedi parça ile süslenen ilk perde, şu ana kadar sanatçının ürettiği, en farklı ve ilgi çekici müzik şöleni. 42 dakika süren ve dokuz parça ile süslenen ikinci perde ise hiç bitmeyen akıcı fantastik bir kitabın müziğe uyarlanışı. Her köşesinde bir güzellik barındıran albümün en büyük özelliği ise yoğun bir şekilde Kate Bush ‘un domestik yaşamından kesitler sunması.

Kate Bush, albümün ilk 45′liği olan King of the Mountain parçasında , Elvis Presley ve Yurttaş Kane ‘i kurcalıyor. Elvis’in efsanesi ile bütünleşen sanatçı, arkada fısıldayan rüzgâr eşliğinde “Kral Hala Yaşıyor” söylentisini Elvis’in görünmez bünyesi ile yeniden canlanan kıyafetleri yardımıyla araştırıyor. Matematiğin en şöhretli sayısından yola çıkarak, rakamların birbirleri arasındaki romantik aşkını irdeleyen, Pi parçası, dinlemesi ayrıcalıklı bir çalışma. 3.14159265358979323846264338 rakamlarını inanılmaz bir ahenk ve ses ile söyleyen sanatçı, istedikten sonra her şeyin bir parçası olabileceğini kanıtlıyor. Oğlu için yazdığı Bertie parçası, “İşte günışığı geliyor / İşte oğlum geliyor / İşte her şeyim geliyor / Bu onun için bir şarkı ve şarkı” sözleriyle bir annenin evladına olabilecek en saf aşkı dile getiriyor. Genellikle ölümcül şekilde can sıkıcı olarak değerlendirilen ev kadınlarının gündelik yaşamından bir kesit sunan Mrs. Bartolozzi parçası, bir fırtınadan sonra ev temizliği yapan, kendisinin ve aşkının çamaşırlarını makinede yıkarken yaşadığı seksi fantezinin mükemmel bir anlatısı. “Dönüp dönüp durmalarını izliyorum / Benin bluzum senin pantolonuna sarılıyor “ gibi sözlerin Kate Bush ‘un seksi tonlamaları ile en olağan şeyin bile anlatacak bir öyküsünün olduğunu gösteriyor. A Sea of Honey ‘ nin doruğu hiç kuşkusuz evcimen hayatın sunduğu gizemlerin sihre dönüştüğü How to Be Invisible parçası. “Arkasına basılmış anorak / Şebboy sapı / Paspas’ın saçı / O düşen sonbahar yaprağı mı? / Yoksa senin eve gelişin mi?” gibi sözler içeren parça tek kelime ile nefes kesiyor. Kate Bush ‘un hayal gücünden çıkan kelimeleri kullanışı ve müziğine uygulamasını dinlemek ayrı bir zevk.

Sesi her zamanki gibi saf ve esnek (bir kısık fısıltısı bile büyüleyici boyutlara yükselebilmektedir) olan sanatçı, daha ticari bir havada olan A Sea of Honey ile dinleyenlerin içini ısıttıktan sonra asıl dünyasının kapılarını A Sky of Honey ‘de aralıyor. Keyifli yaylı düzenlemelerin, piyano ve gitar ile süslendiği bu öyküsel perde tam bir meditasyon niteliğinde. Aşk, evlilik, dram, huzur, doğa ve olağan yaşam üzerine tasarlanmış müziksel bir aktarım. Bu perdede dikkat çeken parçaların arasında caz sınırlarına giren, Flâmenko gitarın süslediği Sunset parçası yer alıyor. Gölgelerin ve yıldızların şahitliği altında birbirini keşfeden iki sevgilinin hikâyesini anlatan Nocturne ise bir aşk serüveni.

kate-bush1

◄ Back

Next ►

Picture 1 of 7

Kate Bush

Aerial ancak Kate Bush ‘un cesaret edebileceği ayrıcalıklarla dolu. Her an herkesi memnun etme tasasından uzak olan sanatçı, bunun vermiş olduğu rahatlık ile kendi koşulları altında diğer sanatçılar için riskli olarak nitelendirilebilecek diyarlarda başarıyla dans ediyor. Ne kadar araya zaman girmiş olursa olsun Kate Bush hala yaratıcı, günümüz sanatçılarını parmağında oynatabilecek, ileri görüşlü bir hayalperest. Dinleyen için yaratmış olduğu normal, gündelik hayatın müziksel efsanesi tıka basa sihirle dolu. Ufkunuza açacak olan Aerial (bu arada; albümün kapağındaki ses dalgalarının şifreli bir mesaj içerdiği söyleniyor, ama bunu ancak albümü alınca çözebileceksiniz), hemen sahiplenebileceğiniz sıcak bir müzik içermekte. Kate Bush müziğin karanlık döneminde herkesin daha uyuduğu zamanda erken uyanmış olan bir deha. Bundan sonra söylenebilecek tek bir şey var: aramıza tekrar hoş geldin Kate Bush , lütfen bir daha bu kadar arayı soğutma…

Kate Bush | Aerial from Orfeo Emerso on Vimeo.

Benzer karalamalar:

1. Habib Koite
2. Habib Koite: Tanımadığımız En Önemli Malili Sanatçı
3. Dünya Müziği Batılıların Eğlencesi Değildir