Müzik hiç kuşkusuz evrenin iyileştirici gücü! Özellikle 21. yüzyıla adım atan insanoğlunun şu günlerde ihtiyacı olan en önemli devalardan biri.Kanımca müzik, değeri bilinmeyen bir emtia zira kültürler arası etkileşimi, alışverişi ve algılamayı en rahat sağlayacak güçlerden biri. Medya geliştikçe kültürel sınırlar ortadan kalkıyor ve farklı kültürlerden gelen insanlar birbirine karışıp ortaya oldukça dinamik bir yapı çıkıyor. Müzik ise bu etkileşimin en önemli faktörü zira müzik ön yargıdan uzak, dil sınırını yok eden, herkese eşit konuşan dünyamızın en kolay ve barışçıl iletişim aracı.
İşte yine her şeyi en iyilerinin değerlendirildiği, önümüze listelerin sunulduğu yılın o dönemine geldik. Her kategoride yılın en başarılı müzik çalışmalarının listelendiği bu dönemde son zamanlarda yeni bir kategori ortaya çıkmaya başladı: “Dünya Müziği”. Aslına bakarsanız “Dünya Müziği” yaklaşık 5–6 yıldan beri yurtdışında (özellikle Avrupa’da) müzikseverlere sunulmakta zira Açık Radyo gibi ufku geniş radyolar sayesinde oldukça fazla takipçisi olan ve sürekli genişleyen bir tür. Ülkemizde daha bu konuda emeklemekteyiz ancak son dönemlerde gelen verilere göre heyecan verici bir kıpırdanma gözlenmekte.
Peki, bu “Dünya Müziği” tanımı nedir? Bir sanat formunu tek bir deyime indirgeyen herhangi bir terim her zaman şüpheyle bakılmalı fakat “Dünya Müziği” terimi buna pek uymuyor zira kesin ve tanımlayıcı etiketi ile çok doğru bir terim. Genel olarak birkaç şey üzerinde hem fikir olmak kolay; öncelikle, bu terim ağırlıkta geleneksel, folk veya köklere uzanan bir müziği ifade ediyor: (1) yerli sanatçılar tarafından icra edilip bestelenen; (2) farklı müzik tarzlarını ile doğal olarak etkileşimi ve (3) neredeyse dünyamızdaki her kültürün ve toplumun bir parçası olması. Daha özlü bir tanımlama yapılması gerekirse, dünya müziği yerel sanatçıların geldikleri bölgedeki müziği farklı kültürlerin içinde barındırdığı değişik müzik formlarını ile yansıtması olarak tanımlanabilir.
Aslında farklı bir açıdan bakılırsa “Dünya Müziği” olmayan tarzları sınıflandırmak çok daha kolay. Genel olarak dünya müziği medyasında ve uluslar arası var oluş kavramında, rock & roll, R&B, soul, caz, Broadway, klasik, heavy metal, new age, füzyon, country, alternatif rock, blues, disko, hip hop (bazı istisnalar haricinde), tekno, karaoke, trip hop ve saf pop gibi satan tarzlar dünya müziği sınıfına girmiyor.
Ortaya bir tanım atıp ve “Dünya Müziği” tarzının dışında kalan tarzları sıraladıktan sonra, dünya müziğinin popüler müzik olduğunu beyan edebiliriz. Bir halk müziği orijinal hali korunmaksızın, onu besteleyen ortamdan daha geniş sanatsal ve artistik bir ortama aktarılırsa otomatik olarak müdahale edilmiş olur. Farklı bir platforma, amaca ve plana yönlenmiş olur. En sadık ve katı dünya müziği savunucularının bile halk veya geleneksel müzik olarak tanımladıkları tarzlar aslında o parçanın geldiği coğrafyanın popüler müziği.
İdeolojik olarak her müzik dünya müziği ve gerçekten bu tarzı detaylı bir şekilde ifade etmek veya belirli parametrelere kısıtlamak imkânsız. Açıkçası caz ve Batı klasik müziği (her ikisi de müphem terim) çoğu dünya müziğinin temelini ve bedenini oluşturur, öte yandan burada tanımlanan dünya müziği ise Batı klasik ve caz müziğinin olmazsa olmaz öğesidir…
Burada ilk defa 2007’nin en iyi “Dünya Müziği” albümlerinin listesini bulacaksınız. Bu albümlerin bir kısmı ülkemizde bulunuyor bir kısmı ise ancak yurtdışında. İşte karşınızda “Dünya Müziği”nin 2007’deki en iyi on albümü.
Manu Chao (İspanya) – La Radiolina / (Balet Müzik)
Tinariwen (Mali) – Aman Iman
Bassekou Kouyate & Ngonı Ba (Mali) – Segu Blue
Anoushka Shankar And Karsh Kale (Hindistan) – Breathing under water / (EMI/KENT)
Balkan Beat Box (Amerika/İsrail) – Nu Med / (Equinox Music)
Rachid Taha (Cezayir/Fransa) – Diwan 2
Malouma (Moritanya) – Nour
Thierry Titi Robin (Fransa) – Ces Vagues Que L’amour Souleve / (Equinox Music)
Andy Palacıo & The Garıfuna Collectıve (Beliz) – Watina
Georgios Kyriacos Panayiotou, Wham! Beyaz Atlı Prens, Playboy, solo sanatçısı, düetler, skandallar ve eşcinsellik hepsi çeyrek asırdan beri müzikleriyle kulağımızı süsleyen George Michael’in sanat hayatından kesitler. Her ne kadar bu yirmi beş yıl o kadar yumuşak geçmese bile, heyecanlı inişleri ve çıkışları ile oldukça yoğun bir süreç oldu. Ne olursa olsun çeyrek asırdan beri müzik dünyasında tüm olumsuzluklara rağmen var olabilen bir sanatçı, sonsuz saygıyı hak eder. George Michael’ı sevin veya ondan nefret edin, ancak popüler müziğin başarısı için harcamış olduğu emeğe yüz çevirmeniz olası değil. Daracık şortlu halinden, deri ceketli maço haline; milyonları kendine âşık ettiği şarkılardan, hayatının tek aşkı erkek arkadaşına adanan bir albüme; Sony’ye tek başına açtığı davadan, uygunsuzluklarından dolayı kendisine açılan sayıyız davaya, işte George Michael bu.
Bunların hepsinin altından kalkıp hala global pop sahnesinin gündeminde olabilmek kolay değil. Britanya’nın en kuvvetli pop sesi ve söz yazarı, jenerasyonunun öncüsü olarak kabul edilen George Michael, yok satan “25 Live Tour” turnesine gösterilen inanılmaz ve tahmin edilmez ilgi kapsamında “Twenty Five” adlı toplama albümünü geçtiğimiz günlerde çıkarttı.
“Twenty Five” George Michael’ın kariyerindeki dördüncü toplama albümü. Önceki toplamalara kıyasla güncel, detaylı ve geniş olmasıyla diğerlerine göre oldukça avantajlı. Wham! döneminden solo kariyerine, düetlerinden yayınlanmamış üç parçasına kadar neredeyse olması gereken her parçayı içeren “Twenty Five”, 29 bölümden oluşan 2.5 saate yakın bir müziksel ziyafet. ‘For Living’ (Yaşamak İçin) ve ‘For Loving’ (Sevmek İçin) olarak adlandırılan iki CD, son zamanlardaki CD’lere isim verme modasına uymayı ihmal etmiyor. Aslında özel lüks baskılarda bir üçüncü CD daha var onun da adı ‘For The Loyal’ (Sadık Olan İçin) ve bu CD’de ilave 15 parça daha yer alıyor. Yani toplam 44 parça, tam arşivlik bir ahit niteliğinde.
Albümünün birinci bölümü ‘For Living’ diğerlerine kıyasla daha dans ağırlıklı olup Wham! döneminden üç parça (‘Everything She Wants’, ‘Wake Me Up Before You Go-Go’ ve ‘Freedom’) ile açılıyor. ‘Too Funky’, ‘Faith’, ‘Outside’, ‘Freek’, ‘Amazing’, Tony Blair ile George Bush’un trajik komik aşklarını anlatan ‘Shoot The Dog’ ve en son 45′liği ‘An Easier Affair’ bu bölümde yer alan 15 parçadan bir kaçı. Parçaların özellikle kronolojik sıralamada olması dinleyene sanatçının olgunlaşma sürecini takip etmesini sağlıyor. ‘For Loving’, yani ikinci bölüm, ağırlıkta daha yavaş ve balad içerikli. Bu bölümde düğünlerin vazgeçilmez klişe parçaları ‘Careless Whisper’, ‘Last Christmas’ ve ‘A Different Corner’dan, Sir Paul McCartney , Elton John ve eski- Sugababe üyesi Mutya Buena ile kaydedilen düetlere kadar uzanıyorsunuz. Bu düetler sırasıyla ‘An Easier Affair’; ‘This Is Not Real Love’ ve aralarında en iyisi olan Sir Paul McCartney düeti ‘Heal the Pain’, albümde yer alan daha önce yayınlanmamış üç yeni parça.
Ancak her toplama albümde olduğu gibi bu albümde de olmasını istediğiniz, fakat yer verilmeyen bazı parçalar var. Her ne kadar “Twenty Five”ın kalitesine gölge düşürmese bile gönül bu parçaların bir şekilde araya sıkıştırılmasını isterdi. Bu parçalar arasında 1987 tarihli kusursuz Aretha Franklin düeti “I Knew You Were Waiting”, cüretkâr ‘I want your sex-Part I’ ve kanımca “Faith” albümünün en iyi parçası olan ‘Kissing a fool’. Bu parçaların dâhil olmasıyla “Twenty Five” tam 25 yıllık kusursuz bir birikim olabilirdi.
Benim gibi takıntı bir hayranın dikkat edeceği bu eksiklikleri bir kenara bırakırsak, “Twenty Five” dünya çapında 85 milyon satan, Amerika’da 6, Britanya’da 11 parçası ile bir numara koltuğuna oturan George Michael’ı yeni ve eski severlerine tek kelimeyle hakkıyla tanıtan bir paket. G eçmişe şamil bu koleksiyon, George Michael’ın neden Britanya’nın en iyi sanatçılarından biri olduğunun kanıtı. Keyifli dinlemeler…
