Müzik
Şaman Davulu
Şaman ayinlerinde çalınan davul. Altaylı ve Yakutlar arasında “tüngür” ce “çaluu” olarak adlandırılır.
Şaman davulu genellikle 50-70 cm çapındadır. Yuvarlak ya da elips biçimli kasnağı çoğunlukla kayın, bazen de sedir ağaçlarından yapılır ve sığır derisi ile kaplanır. Deri kasnağa kendirle dikilir. İç derinin üst tarafına baş ve kol, alt tarafına ayak resimleri çizilir. Başın iki yanındaki küçük daireler ay ve güneşi, yay şeklindeki çizgi gökkuşağını, öbür işaretlerde maral ve kirpiyi simgeler. Dış deri de bir çizgiyle ikiye ayrılır. Çizginin üst yanı göz, kaş, ağız, burun, kulak ve gövde, alt yanı da ayak resimleriyle süslenir. Gövdenin sağındaki daire güneş, solundaki ay, öbürleri coban, tan ve akşam yıldızını simgeler. Davulun üstünde ayrıca sedir ağacının altında otlayan bir de kurbanlık koyun resmi vardır.
Yeni yapılan şaman davulu kullanılmadan önce ardıç dumanıyla tütsülenir ve evde kimsenin göremeyeceği bir yerde saklanır. Ölen şamanın davulu ise ormana götürülür ve parçalandıktan sonra bir ağacın dalına asılır.
Originally posted 2010-01-12 08:02:14. Republished by Blog Post Promoter
Tanbur
Klasik Türk müziğinin en önemli telli ve mızraplı çalgısı. Aslı Arapça “tunbur” olan sözcüğün, Sümer dilinde gene yarı küremsi gövdeli ve uzun saplı bir telli çalgının adı olan “pantur” dan geldiği kabul edilir. Sözcük sonraları İran’da ve Orta Asya’da, daha çok bağlamaya benzeyen armudi gövdeli, uzun saplı çalgıların adı olarak kullanılmıştır. Asya Türklerinin bugün de kullandıkları benzer çalgılar tambura, dombra gibi adlar taşır.
Tanburun gövdesi, ahşap dilimlerin yan yana yapıştırılmasıyla elde edilen bir yarım küre biçimindedir ve çapı 35 cm kadardır. Perde bağları eskiden bağırsak kirişten yapılırdı. Günümüzde, Necdet Yaşar dışında hemen hemen bütün tanburiler, perdelerini naylon telle bağlatmaktadır. Tanburun perde sayısı 45–55 arasında değişir. Günümüzde tanbura genellikle yedi tel takılmaktadır. Ama XVIII. ve XIX. yüzyıl tanburlarında sekiz tel vardı. Son yıllarda bazı tanburiler sekiz telli tanburlar yaptırmaktadır.
Türk Kültür Vakfı web sitesinden alınmıştır.
Originally posted 2010-01-12 08:05:29. Republished by Blog Post Promoter
DeVotchka: Dinleyenlerin Ağzında Tad Bırakan Grup…
Radyo Eksen konserleri kapsamında 17 Mayıs’ta izleme imkânı yakaladığımız dört kişiden oluşan çok enstrümantalist DeVotchka, Çingene, Yunan, Slav ve Mariaçi ezgilerini Amerikan folk ve punk ritimleri ile harmanlayan heyecan verici bir oluşum. 2006 yılında alternatif filmler arasında önemli bir konuma gelen “Little Miss Sunshine”ın müziklerini yapan ekip, bir anda kapalı kapılar ardından tüm dünyaya açıldı. Sahnede tuba, akordeon, buzuki, bas, trompet, vurmalı çalgı ve hatta teremin kullanan ekip dinleyen ve beklentileri yüksek olan herkesi fazlasıyla tatmin etti.
“Little Miss Sunshine” film müzikleri dâhil toplam beş albümü olan ekip Colorado’nun bağrından kopuk gelen, Amerikan folk müziğine sahip çıkıp, sürdürülebilirlik sağlamaya çalışan bir elçi. İlk albümleri “Supermelodrama”yı 2000 yılında piyasaya sürek ekip o dönemden beri aykırı sanatçı ve gruplar ile ortak sahne paylaşarak kendisine sadık bir dinleyici kitlesi oluşturdu. Bu tecrübeden kazandıkları deneyim hiç kuşkusuz güven ve otorite olarak müziklerine yansıyor. Zira ancak bu sayede tahminlere meydan okuyan, beklenmeyeni veren coşkun ve fevkalade enerjik müzik sunuyor. Uyarıcı ve görkemli bir şekilde keşfedilmeyi bekleyen ekip, şüphesiz bir kısırdöngü içerisinde olan müzik camiasında ayrıcalıklı bir konuma sahip.
Solist Nick Urata öyle bir hevesli şarkı söylüyor ki son zamanlarda ortaya çıkan özellikle İngiliz folk gruplarının ne cesaretler ağızlarını açtıklarını ister istemez düşünüyorsunuz. Zira Urata’nın dinleyeni yakalayıcı vokalleri büyüleyici olmasının yanı sıra her an sizi terk edip gidecekmiş havasında olması asıl cazibeyi yaratan unsur. Adet tutkuyla sevdiğinizin bir gün ansızın ben artık bu ilişkide yokum demesi gibi. Hem heyecan hem de kaybetme korkusu asıl müziksel adrenali pompalayan mucize.
Gerçek bir öykünün anlatıldığı 2004 tarihli “How It Ends” kavramsal albümleri sayesinde dünya çapında konserler veren ekip tüm dinleyenleri kendisine bir tutkal gibi yapıştırdı. Ancak DeVotchKa asıl önemli sıçrayışını, “Little Miss Sunshine” filminin müzikleri ile yaptı. Grubun bu film için kaydettiği şarkılar, başta Grammy olmak üzere birçok ödüle aday gösterildi ve bir o kadarını ile de taçlandırıldı.
İlham perisi olan Anthony Burgess’in yarattığı İngilizce Nadsat diyalektinden (ağırlıkta Rusya kelimelerin mutasyona uğratıldığı uydurma bir İngilizce-Otomatik Portakal’da bol bol kullanılmıştır) “genç kız” anlamına gelen DeVotchka kelimesinden adını alan ekip, en son albümünü geçtiğimiz mart ayında çıkarttı. Adı “A Mad & Faithfull Telling” olan bu son çalışmaları, iki enstrümantal çalışmanın yer aldığı on parçadan oluşan bir cevher niteliğinde. Alabileceğiniz kadar müziksel bir şölen olan her parça sınır tanımayan, ani gelgitleri ile çok zengin bir bölgeye yayılıyor. Özellikle ‘Along the Way’ ‘Head Honcho’ ve yaylılar ile süslenmiş ‘Blessing in Disguise’ adlı parçalar çok dikkat çekici. Özellikle çok sağlam bir söz yapısına sahip olan parçalar hiçbir anda zayıflık göstermiyor. Tüm albüm boyunca tek bir zayıf halka içermeyen “A Mad & Faithfull Telling” günümüz müzik dünyasında bir ayrıcalık. Bilhassa ölüm döşeğindeki bir adamın pişmanlığını ele alan ‘Undone’ adlı parça, “tanrım nerede olduğumu biliyorsun/ve neler yaptığımı biliyorsun/her şeyi gördüğün söyleniyor/O halde hiç kimseyi üzmediğimi bilmesin” şeklindeki samimi sözleriyle özellikle takip eden yıllar boyunca dinleyenlerin ağzında tadını hiç kaybetmeyen bir sakız olacak nitelikte.
Dinleyeni her daim bir filmin içinde yaşatan DeVotchka, bir patlama etkisi yaratan müziksel bomba niteliğinde. Dinledikçe patladığınız, patladıkça coştuğunuz bulaşıcı bir hastalık. Bir eleştirmen tarafında bu yepyeni albüme olağanüstü damgası vurmak engellenmeli zira zamanla her şey ortaya çıkacak.
Originally posted 2009-12-27 15:24:09. Republished by Blog Post Promoter
Tikabasamuzik Tumblr
